Serengeti National Park

Nie ma chyba na świecie tak słynnego parku, w dodatku w pełni zasługującego na tę sławę. Nigdzie poza Serengeti dzikie ssaki nie żyją w tak gigantycznych ilościach, nigdzie nie spotyka się tak wielkich stad zwierząt kopytnych i tylu krążących wokół nich drapieżników.

Serengeti to wielki obszar (prawie 15 tys. km kw.) pokrytej trawą równiny – potężne naturalne pastwisko, którego biały człowiek nie zdążył spustoszyć. Tutaj właśnie, dzięki wielkim obrońcom przyrody, w 1940 r. utworzono rezerwat, a w 1951 r. przemianowano go na park narodowy. Wśród głównych twórców parku należy wymienić prof. Bernharda Grzimka, autora pracy “Serengeti nie może umrzeć”. Pomimo licznych przeszkód zabijanie zwierząt udało się zahamować i poza czarnymi nosorożcami, które wydają się nie do uratowania, populacja zwierząt utrzymuje się na stałym poziomie, a niektórych nawet rośnie.

Krajobraz parku to bezkresne stepy z pojedynczymi, widocznymi z wielu kilometrów drzewami lub wzgórzami. Czasem bezkresne równiny wydają się płaskie jak stół. Trzeba wtedy stawać na dachu samochodu, by łatwiej dostrzec jakieś orientacyjne punkty. Równinę urozmaica kilka rzek i nieliczne zbiorniki wodne z największym jeziorem Ndutu na południowych krańcach parku. Nieliczne wzgórza porastają rzadkie lasy akacjowe. Widoczność na równinach jest na ogół wspaniała. Doskonale widać wzgórza odległe o dziesiątki kilometrów. Gra świateł, układ chmur, krótkie i piękne wschody i zachody Słońca stwarzają niepowtarzalną bajkową atmosferę.