W latach 1972-1978 studiował ekonomię na Uniwersytecie w Dar es-Salam. Służył wojskowo, dochodząc w 1991 do stopnia pułkownika; był m.in. głównym oficerem politycznym Tanzańskiej Armii Ludowej. Jednocześnie pozostawał aktywny politycznie w szeregach Państwowej Partii Rewolucyjnej (Chama Cha Mapinduzi). Od 1988 zasiadał w parlamencie (początkowo z nominacji, następnie z wyboru), reprezentując rodzinny region Bagamoyo. W latach 1988-1990 był wiceministrem energetyki, następnie kierował resortami wody i zasobów naturalnych (1990-1994), finansów (1994-1995) i spraw zagranicznych (1995-2005).

Bliski współpracownik prezydenta Benjamina Mkapy, w 2005 został wskazany przez partię Chama Cha Mapinduzi jako kandydat w wyborach mających wyłonić następcę Mkapy. 14 grudnia 2005 Kikwete został wybrany na prezydenta, uzyskując około 80% głosów; objął urząd 21 grudnia 2005.

• Islam – 35%
• Chrześcijaństwo – 30%
• Religie pierwotne – 35%

Zanzibar:

• Islam – ponad 99%

Spragnieni wspaniałych plaż, raf koralowych i tropiku mogą udać się na Zanzibar lub inną wyspę Oceanu Indyjskiego. Otoczone rafami plaże Zanzibaru i Pemby należą do najładniejszych na świecie.

Głównym hasłem reklamowym Tanzanii jest slogan “Kraj Kilimandżaro i Zanzibaru”. Ta wyspa przypraw korzennych z roku na rok staje się coraz bardziej popularna. W mieście Zanzibar jest ciekawa zabytkowa starówka, jedna z nielicznych w Czarnej Afryce. Miasta kontynentalnej Tanzanii, w tym Dar es-Salaam i Dodoma, to przykra konieczność podczas podróży, nie mają bowiem do zaoferowania wiele więcej niż nocne lokale.

Wielką atrakcją kraju są pozostałe parki narodowe i rezerwaty, które stanowią aż 14% jego powierzchni. Najłatwiej dostępny z Arushy jest Tarangire National Park i Mkomazi Reserve przy granicy z Kenią. W innych parkach narodowych na południu można spotkać inne, nieznane w Serengeti i Ngorongoro gatunki antylop. Selous National Park na południowy zachód od Dar es-Salaam to największy w Afryce obszar chroniony ( 54 600 km kw.). Można w nim jeszcze spotkać olbrzymie stada słoni przekraczające 100 sztuk. Jednak dużym problemem na tych terenach jest bandytyzm i kłusownictwo.

Innymi niezwykle ciekawymi parkami narodowymi są Gombe Stream i Mahale Mountains nad jeziorem Tanganika, słynne ostoje szympansów zamieszkane też przez inną zwierzynę. Ciekawym, dzikim i odległym miejscem jest Rauha National Park z pięknymi przełomami rzeki Rauha.

Interesującym i niezwykle rzadko odwiedzanym regionem jest wyżyna Makonde zamieszkana przez plemię o tej samej nazwie, położona na południu przy granicy z Mozambikiem. Pochodzą stąd słynne nie tylko w Afryce hebanowe polerowane rzeźby w stylu makonde. Przedstawiają wysmukłe pojedyncze postaci lub drzewa życia – splecione figury ludzkie w pionowym układzie. Są rzeźbione z jednego pnia. Wszędzie w Afryce spotkać się można z podróbkami tanzańskich oryginałów. Dotarcie na wyżynę Makonde to dni, a czasem nawet tygodnie trudnej podróży.

Serengeti to wielki obszar (prawie 15 tys. km kw.) pokrytej trawą równiny – potężne naturalne pastwisko, którego biały człowiek nie zdążył spustoszyć. Tutaj właśnie, dzięki wielkim obrońcom przyrody, w 1940 r. utworzono rezerwat, a w 1951 r. przemianowano go na park narodowy. Wśród głównych twórców parku należy wymienić prof. Bernharda Grzimka, autora pracy “Serengeti nie może umrzeć”. Pomimo licznych przeszkód zabijanie zwierząt udało się zahamować i poza czarnymi nosorożcami, które wydają się nie do uratowania, populacja zwierząt utrzymuje się na stałym poziomie, a niektórych nawet rośnie.

Krajobraz parku to bezkresne stepy z pojedynczymi, widocznymi z wielu kilometrów drzewami lub wzgórzami. Czasem bezkresne równiny wydają się płaskie jak stół. Trzeba wtedy stawać na dachu samochodu, by łatwiej dostrzec jakieś orientacyjne punkty. Równinę urozmaica kilka rzek i nieliczne zbiorniki wodne z największym jeziorem Ndutu na południowych krańcach parku. Nieliczne wzgórza porastają rzadkie lasy akacjowe. Widoczność na równinach jest na ogół wspaniała. Doskonale widać wzgórza odległe o dziesiątki kilometrów. Gra świateł, układ chmur, krótkie i piękne wschody i zachody Słońca stwarzają niepowtarzalną bajkową atmosferę.

Aż do tranzytowej miejscowości Korogwe po lewej stronie widać niewielkie, ale malownicze góry Pare (2463 m n.p.m.) i Usambara Mountains (2301 m n.p.m.). W miarę zbliżania się do wybrzeża temperatura szybko rośnie, a zmieniająca się roślinność i pojawiające się palmy kokosowe przypominają, że wjeżdża się do krainy o zupełnie innym klimacie. Warto zwrócić uwagę, jak zmienia się wygląd wiosek i kształt domów.

Obecnie szosa aż do Dar es-Salaam jest asfaltowa, a zaledwie 10 lat temu podróż na wybrzeże trwała 2 dni. Teraz ekspresowe autobusy pokonują ją w kilka godzin. Wyjeżdżając z Moshi lub Arushy pierwszym autobusem, jeszcze tego samego dnia w Dar es-Salaam można złapać ostatni wodolot na Zanzibar (1,5 godz.).

W X wieku został skolonizowany przez Arabów i Persów. Od XVI do XVII wieku należał do Portugalii, później znów przeszedł pod władzę arabską.

W XIX wieku Wielka Brytania przejęła kontrolę nad Zanzibarem, ale formalnie dalej panowali miejscowi sułtanowie. W celu zaspokojenia niemieckich roszczeń do wyspy (Niemcy opanowali w tym czasie Tanganikę) Zjednoczone Królestwo oddało Niemcom wyspę Helgoland na Morzu Północnym oraz region Caprivi.

Od 1890 zniesiono na wyspach niewolnictwo. W 1964 proklamowano na nim Republikę Zanzibaru i Pemby. W 1964 roku państwo to utworzyło wraz z Tanganiką Zjednoczoną Republikę Tanzanii.

Zanzibar posiada stosunkowo dużą autonomię. Wybiera własnych prezydentów.

Na Zanzibarze, w Stone Town, urodził się frontman zespołu Queen Freddie Mercury.